orn. SumpÒsion orn.

czyli

TEMATYCZNY SŁOWNICZEK

polsko-łacińsko-(staro)grecki

(opracował Petros Pneumaticos)

 strona główna

cienie2

Sentencje łacińskie i greckie:
 
MATER NOSTRA,
czyli co zawdzięczamy antykowi Morza Śródziemnego:

Topograficzny Słownik Starożytnego Rzymu:

Topograficzny Słownik Starożytnych Aten:
http://athenae_antiquae.wietrzykowski.net/

 


Zasady wymowy łacińskiej i greckiej
 
girl.girl.girl.girl.girl.

ZASADY WYMOWY W JĘZYKU ŁACIŃSKIM

 Ponieważ obecnie wśród uczących się języka łacińskiego przeważają dwie wymowy, czyli średniowieczna (scholastyczna) oraz klasyczna (restytuowana), dlatego też podane zostaną przykłady wymowy jednej i drugiej, przy czym mówiący po łacinie coraz częściej używają tej klasycznej, restytuowanej wymowy.

 
rodz.
 




wymowa
scholastyczna
średniowieczna
wymowa
klasyczna
restytuowana
 
amphora  

theātrum  
machina   
Cicero       
caelum      
lagoena    
gratia        
virtus        
amicitia    
silva
gracilis     
civitas       
habeo        
rosa 
Zeus
magnus    
dignus     
 
 
ámfora

teátrum
máchina
Cícero
célum
lagēna
gracja
virtus
amicicja
silva
grácilis
cívitas
(h)abeo
roza 
Zeus
magnus
dignus
 
 
ámphora

theátrum
mákhina
Kíkero
kajlum
lagojna
gratia
łirtus
amicitia
silua
grákilis
kíłitas
hábeo
rosa
Dzeus
mańius
dińius
 
 
 
GIRL.GIRL.GIRL.GIRL.GIRL.
 

ZASADY WYMOWY W JĘZYKU GRECKIM


    Podobnie jak alfabet łaciński, alfabet grecki liczył 24 litery. Język grecki posiadał jednak akcenty i przydechy, które ubogacały grecką wymowę:
1. Akcent:
a). akcent ostry (accentus acutus) – [np. £, š, »], który mógł padać na każdej z trzech ostatnich sylab wyrazu
b). akcent niski (accentus gravis) – [np. ¦, ¾, ˆ], który występował na ostatniej sylabie wyrazu, po którym był następny wyraz
c). akcent przeciągły (accentus circumflexus) – [np. ©, î, ‹, a‹], który mógł wystąpić tylko nad samogłoską długą lub dwugłoską
2. Przydech – występował tylko na samogłosce pierwszej wyrazu rozpoczynającego się właśnie od samogłoski (w dwugłosce na drugiej samogłosce):
a). przydech mocny (spiritus asper) – [np. ¡, ¹, ƒ, Ð], wymawiany jak ‘h’, np. ¡rmon…a, aŒma
b). przydech słaby (spiritus lenis) – [np. ¢, ™, e„], który nie był wymawiany, np. „dša, ¥nqrwpoj
3. ou – czytaj jak ‘u’, np. noàj;
4. Sigma małe ma podwójną formę:
a).  s – na początku lub w środku wyrazu, np. sof…a
b).  j – na końcu wyrazu, np. sofÒj
5. Znaki interpunkcyjne: kropka (.), przecinek (,), dwukropek i średnik (:), znak zapytania (;)
6. Wyraz mógł mieć samogłoskę z akcentem i przydechem.

 

 


SZKOLA
 

 

strona główna

wietrzyk